© 2003
In Rev. Prof. Zuiken Saizo Inagaki verliest de Jodo-Shinshu één van zijn indrukwekkendste predikers en leraars. In Japan werd hij zeer hoog aangeslagen. Al diegenen die hem ooit op één of andere manier gekend hebben, blijven voor hem een diep gevoel van dankbare eerbied koesteren. Zo herinner ik mij hoe Prof. M. Tokunaga me omonwonden verklaarde dat Inagaki Sensei, ondanks zijn dikwijls weinig conventionele manier van onderricht, schitterde als één van de zuiverste vlammen van de Jodo-Shinshu traditie.
Ikzelf herinner me ook nog - alsof het slechts gisteren was - tot in de kleinste details mijn ontmoeting met deze bijzondere man. Hoewel ik gewoonlijk weinig ontvankelijk ben voor dergelijke indrukken, werd ik diep geroerd door het zachte charisma dat uitging van die toen al 95 jaar oude kleine man, zoals die dààr zat tussen onoverzichtelijke stapels boeken en bekers vol penselen, gehuld in onophoudelijke sliertwolken van sigaretterook en mij in een twintigtal woorden alsof het een spel was, een zeer moeilijk vatbaar punt van de doctrine verhelderde. De avond van diezelfde dag werd ik nog zo mogelijk sterker aangesproken door de leeruiteenzetting die hij gaf aan het honderdtal mensen die in zijn woonkamer samengedrongen waren. Hij sprak natuurlijk in ‘t Japans, maar hij legde het zo aan boord dat ik zin na zin alles duidelijk kon verstaan wat hij zei. Achteraf zou men aan mirakels gaan geloven!
En deze uitzonderlijke man heeft ons nu
verlaten.
Namu Amida Butsu.
Voor de Jodo-Shinshu volgeling is de dood een zaak van het grootste belang, allicht zelfs groter dan in alle andere Boeddhistische stromingen het geval is. Want voor diegene die shinjin , de diepe overgave aan de natuurlijke werking van Amida’s Grote Mededogen, verwezenlijkt heeft, betekent de dood immers ook het ogenblik van intrede in het Reine Land dat nirvāna is; gelijktijdig betekent de dood, naar de leer van de genso-eko, ook de uiteindelijke samenvloeiing met Amida’s onbegrensde werkzaamheid alle wezens zonder onderscheid tot de Verlichting te brengen.
Shinran Shonin verklaarde eens dat, wanneer we ons ooit alleen en bedroefd zouden voelen, hij bij ons zou zijn. Op een dergelijke manier mogen we wel stellen dat we Inagaki Sensei in werkelijkheid niet verloren hebben.
In de diepte van onze tijdloze gedachtenis blijven we luisteren naar de woorden van nederigheid en vreugde, van wijsheid en van mededogen die hij ons meegaf. Die hij ons meegeeft.
Namu Amida Butsu.
|
|
|
|
|
|
Ekō 13 |
|
© 2003 |
info-at-jikoji.com | ||||
| home |