Zomerreizen

Chicago

Begin juli vertrok Shitoku naar Chicago, waar hij door Rev. Kujo uitgenodigd was op de jaarlijkse bijeenkomst van de Honganji-priesters van het midden en het oosten van de V.S. (Eastern District Ministers Seminar) en tevens tot het geven van een tiental lezingen.

Het was bijzonder interessant kennis te nemen van de eigen problemen die zich in de Buddhist Churches of America voordoen, voornamelijk wat betreft de integratie van Shin-Boeddhisten van niet-Japanse afkomst, de z.g. “Caucasians” en de aanpassing van het tempelleven aan de hedendaagse Amerikaanse situatie.

En gezien de wereld toch zo ontzettend klein is, ontmoette Shitoku in de Chicagose Midwest Buddhist Temple een Antwerpse familie. Zoon Gilbert was op het einde van de 40-er jaren naar de States getrokken, deed krijgsdienst in Vietnam en kwam daar in contact met het Boeddhisme dat een zo diepe indruk op hem maakte dat hij, terug in de U.S.A., lid werd van de Midwest Buddhist Temple. Hij ontmoette er ‘n schattig vrouwtje (Barbara) en stichtte een Boeddhistisch gezinnetje. Ook zijn ouders waren overgekomen en ook zij nemen actief deel aan het tempelgebeuren.

Positief is bovendien het leggen van persoonlijke relaties. De Shin priesters (op zijn Amerikaans “ministers”) beklemtoonden de talrijke gemeenschappelijke punten tussen de Oostamerikaanse en de Europese situaties, vroegen om nauwere banden en uitwisseling van ideeën en personen. Een van de aanwezigen vatte dit samen door erop te wijzen dat Chicago evendicht of misschien zelfs dichter bij Europa ligt dan bij San Francisco. De leden en het bestuur van de Midwest Buddhist Temple schonken een gulle bijdrage voor de vernieuwing van de Antwerpse Jikō-ji. Waarvoor onze oprechte diepe dank. Namu Amida Butsu.

Persoonlijk dankt Shitoku Rev. en Mevr. Eijun Kujo en de andere “ministers” voor het hartelijke onthaal, de heer Noby Yamakoshi die zijn prestigieus appartement met ruim zicht op het Michigan Meer ter beschikking stelde en Shitoku bovendien een persoonlijk genoegen deed door hem doorheen een van Amerika’s belangrijkste publiciteitsorganisaties te loodsen, de heer Tom Nakagawa die een (heel even) netelig vliegtuigticketprobleem vaardig oploste, Dr. B. Chikaraishi, de familie Provo (juniores én seniores), Rev. Bunsei Ito van de plaatselijke Nichiren Tempel, en de zovele anderen die dit verblijf te Chicago zo aangenaam gemaakt hebben.

Hawaï

Van Chicago met overstapjes te Denver en Los Angeles, over de Rocky Mountains en de grote Amerikaanse woestijnen (onze Karl May- en Winnetoo-dromen van 50 jaar terug!) en over de helft van de Stille Oceaan naar de Hawaï-archipel.

Als men zegt dat men naar Hawaï gaat, dan denkt iedereen onmiddellijk aan die dansende bebloemde meisjes of aan de toeristendrukte op Waikiki Beach. Op diezelfde manier denkt de gemiddelde Amerikaan dat de Hollander uitsluitend op klompen loopt…

Gedurende de 5 weken Hawaï heeft Shitoku niet één hula-hula meisje gezien. Jammer misschien… Hij heeft echter veel boeiender zaken meegemaakt, fraaiere landschappen gezien, mooie maar tevens intelligente dames ontmoet, intense en warme gesprekken gevoerd. Om niemand (ook zichzelf niet) te doen watertanden, zal hij het paradijselijke landschap van Oahu, Hawaï (The Big Island), Maui of Kauai niet beschrijven: de tropische bloemenrijkdom, de steile pieken, de vulkanen, de koraalriffen… Noch klagen over de Hawaïaanse keuken (eventjes 8 kg bijgekomen, ‘n ware ramp).

Hoofdbrok van het Hawaïaanse verblijf was de “Summer Session” georganiseerd door het Buddhist Study Center te Honolulu, onder de stimulante leiding van Rev. Ryosho Kondo, tien dagen intense studie onder het motto “The Jodo Shinshu Experience: Shakyamuni, Shinran & Me”. Naast Shitoku, die zijn cursus had geplaatst in de optiek van “The Name is Namu Amida Butsu”, was er tevens als lesgever Rev. Shoji Matsumoto die op zeer doortastende manier de psychologisch-historische evolutie van de Nembutsuleer, van Amida over Shakyamuni en de zeven Patriarchen tot Shinran uitdiepte. Een veertigtal belangstellenden, tussen 17 en 84 jaar, mannelijk en vrouwelijk, raciaal gemengd Japans-Caucasian-Hawaïaans, priesters en leken, van 8 uur ‘s ochtends tot soms 10 uur ‘s avonds: een bewonderenswaardig publiek dat niet enkel aandachtig luisterde en noteerde, maar vooral ook oprecht deelnam (“sharing”!) aan de discussies.

Deze Summer Session werd voorafgegaan door een driedaagse “retraite” in de tempel te Kahuku, in het noorden van het eiland Oahu, met o.a. aan het luidruisende strand een “sunrise service” en tot afscheid een ontroerende “candlelight service”.

Na het Honolulu-se deel van de Summer Session, ging Shitoku voor een week naar het eiland Maui, waar een vierdaagse “Satellite Session” gehouden werd in de Honganji Tempel te Waikuku. Achteraf was Shitoku te gast in de Honganji Tempel te Kahului, waar hij ter gelegenheid van de 0-Bon feesten twee lezingen gaf.

De cyclus werd afgerond door het bijwonen van de “Hawaï  Statewide Young Buddhists Association Convention” op het eiland Kauai, waar Shitoku even eens verschillende keren aan het woord was.

Tussenin waren er ook lezingen te Hilo (eiland Hawaï) in de Honganji Betsuin ter gelegenheid van de “Laymen Seminar”, evenals in de Wahiawa Tempel. Twee lezingen in Honolulu Betsuin, een lezing in het Dept. of Religion van de Honolulu universiteit. Bijwonen van diverse vergaderingen als van het leerplancomité voor Dharma-schools, van het voorbereidingscomité voor het 1985 I.A.S.B.S. congres, talrijke gesprekken met leidinggevende leken en “ministers”, vier interviews met kranten, twee voor de radio en zelfs een tv-interview: des Guten zuviel! Ter gelegenheid van het Hiroshima Memorial (Honolulu, enige USA-stad die gebombardeerd werd: Pearl Harbor!, is verbroederd met Hiroshima), mocht Shitoku namens de Boeddhistische gemeenschap een oproep tot wereldvrede uitspreken. Ironie van het lot: de tv-opname van de gehele Hiroshima-herdenking “kon” niet uitgezonden worden wegens voorrang van de Olympische Spelen…

Alle personen danken die tot het succes van deze Honolulu-reis bijdroegen gaat niet. Het zijn er tientallen, honderdtallen misschien, waarvan de namen al te vluchtig door Shitoku’s vergeetachtige brein geflitst zijn. Toch een magere poging: “Bishop” Yoshiyaki Fujitani en zijn lieve dame die beiden aan Shitoku een heerlijke en vrije gastvrijheid aangeboden heb ben in de comfortabele bungalow achter in hun tuin, Rev. Kondo en zijn gezin voor alles en nog wat, Ruth Tabrah, die goede vriendin die Shitoku te voet en per bus wijsmaakte in Honolulu en omgeving, bovendien de ware dynamiek (soms zelfs dynamiet) van het Buddhist Study Center is, de schattige Connie Fukumoto die als privé-chauffeur van ‘s morgens tot ‘s avonds paraat stond met de liefste glimlach ter wereld, Rev. Yukiko Tomoyoshi van Hilo Betsuin die als gids-en-slachtoffer fungeerde voor Shitoku’s wandelzucht op The Big Island, de potige kameraden Kunio Ogata en Sozen Yogi en hun respectievelijke eega’s, en de zovelen Kiyoshi en Shigeaki en Mrs. Furuta en Sandra en Janet en Hisao en Marjorie en Betty en nog een Sandra samen met haar zusjes Sharon en Susanne en Bruce (die schattige reus) en Sayoko en Lorna met de mooie ogen en Joy die Sweetgrass heet en Ayako en Lori en Natasha met haar problemen en Pennie en Lynne die naar Parijs wil om er kunst te studeren en… en…

Van de andere eilanden moet Shitoku Rev. Nakanishi danken voor de prettige avonden en de gastvrijheid en zeker ook Rev. Ron Kobata van de Kahului Honganji Mission. Namu Amida Butsu. Namu Amida Butsu.

Dit vijfwekig verblijf op Hawaï heeft Shitoku eens te meer aangetoond dat Jōdo-Shinshū inderdaad één grote familie is met leden verspreid over de hele wereld en dat Shinran Shōnins boodschap geen puur-Japanse aangelegenheid is. De Universele Gelofte kent geen begrenzingen en werkt zowel te Kyoto, te Amsterdam, te Genève, te Honolulu als te Warschau. Men moet heus geen spleetogen hebben om Boeddhist te zijn!

Genève

Hier had, van 18 tot en met 22 augustus, de Derde Europese Shin Conferentie plaats, eens te meer met de vererende aanwezigheid van Zenmon Kosho Ohtani. De zittingen hadden voor het grootste gedeelte plaats in de Geneefse Shin-tempel Shingyō-ji, waarvoor Rev. Jean Eracle de verantwoordelijke is. Het thema was eens te meer de situatie van Jōdo-Shinshū in de Europese context. De organisatoren hebben eraan gehouden deze conferentie te laten doorgaan in gedachtenis van Rev. Harry Pieper, de pionier voor het Europese Shin-Boeddhisme.

De eigenlijke conferentie werd voorafgegaan door een vergadering van de Europese verantwoordelijken, onder voorzitterschap van Rev. Jean Eracle. Hierbij aanwezig waren Rev. Jack Austin (Groot-Brittannië), Rev. Jodo A. Chevrier, Rev. Jérôme Ducor (Zwitserland), Sh. Friedrich Fenzl (Oostenrijk), Sh. K. G. Kell (Duitsland) en Rev. Sh. A. Peel (Benelux & Polen). Eens te meer werd de culturele eigenheid van het Europese Shin-Boeddhisme beklemtoond, samen met de noodzaak van hechte bindingen met de Honganji Hoofdtempel te Kyoto en in het bijzonder met de Hoofdabt Go-Monshu Koshin Ohtani en de Ere-Hoofdabt Zenmon Kosho Ohtani. Toekomstige activiteiten op Europees niveau werden voorgesteld en overwogen, onder meer de Organisatie van een Europees studiecentrum waar b.v. de vooropleiding van Shin priesters zou kunnen plaatsvinden.

De conferentie zelf mocht zich verheugen over de aanwezigheid en actieve deelneming van meerdere Shinshu-prominenten uit Japan, buiten de Zenmon zelf, als prof. Sh. Yamasaki, prof. M. Tokunaga en prof. E. Sasaki, evenals een vertegenwoordiging van jonge Japanse priesters en zelfs studenten. Voor de eerste maal begroette men er ook een delegatie van het Amerikaanse vasteland (Prof. K. Miyaji en Rev. K. T. Tsuji) en van Hawaï (de onvervangbare Ruth Tabrah).

Niet minder dan dertien personen hadden eraan gehouden de “lekenwijding” (kikyo-shiki) te ontvangen, waaronder twee getrouwe leden van de Jikō-ji gemeenschap.

Wat de lezingen betreft, men kan ze in drie reeksen rangschikken: de typische problematiek van Jōdo-Shinshū in het Europees-Westerse milieu, de vragen oprijzend rondom de “praktijk” en de sociale functie van de Shin-Boeddhist. Lange en toch interessante discussies volgden elke lezing zodat elk onderwerp telkens belicht kon worden vanuit diverse standpunten.

Het spreekt vanzelf dat ook de gesprekken buiten het officiële programma om uiterst belangwekkend waren. De Europese Conferenties zijn immers de gedroomde gelegenheid om oude vrienden terug te vinden en om kennis te maken met nieuwe gezichten.

					Ekō 27
jikōji - 慈光寺			© 2003		info-at-jikoji.com