Stem Van De Natuur

Gyodo Kano

Wat een genoegen is het, zo zonder enig welbepaald doel, op de buiten te wandelen, ver van het lawaai en de walmen van de stad. Ik vind een diepe vreugde gewoon in het kijken naar zoveel schoonheid en in het luisteren naar de klanken van het heelal.

Het is vandaag een perfecte dag om zo een tocht te maken. Ik rij noordwaarts, langs de oever van Lake Michigan, voorbij de stad Evanston. Ik stop: vóór mij strekt de oever van het azuren meer zich uit. De witte kustlijn ligt in fraaie zachte bochten zover het oog reikt. Ver achter mij zijn nu de mensenstemmen en de verkeersdrukte. Hier is enkel vrede en rust.

De hemel is wolkenloos blauw; het zonlicht dat over de kruinen van de golven scheert is fel wit en doet zelfs pijn aan de ogen. Terwijl ik hier in de koude lucht rechtsta, voel ik hoe mijn lichaam van kop tot teen nieuwe krachten opdoet.

Achter mijn rug staan bladerloze bomen. Op hun takken liggen sneeuwkussens en zo krijgen ze iets majestatisch, een statige adel in een plechtige stilte die enkel van tijd tot tijd even verbroken wordt door vogels die van tak tot tak springen, terwijl de mussen in de sneeuw rondscharrelen. In het zonnelicht smelt zachtjes wat sneeuw: het vallen van de druppels is een muziek die geen menselijke mechaniek kan weergeven.

Wat ben ik blij dat, nu mijn zicht aan het aftakelen is, ik steeds meer gevoelig word voor de klanken van de natuur. Het ruisen van bladeren in de wind, het slaan van de golven, het gerikketik van regendruppels op een ruit, het knetteren van droge bladeren die over het trottoir door de wind meegevoerd worden, het zijn allemaal zo een vertrouwde geluiden geworden. De andere nacht, toen ik niet slapen kon, heb ik maar rustig liggen luisteren hoe zacht de regen op de aarde neervalt.

Vroeger besteedde ik eigenlijk niet veel aandacht aan die simpele routine-geluidjes; maar tegenwoordig spreken die natuurklanken mijn gemoed heel sterk aan, zeker wanneer ik alleen ben en mijn gehoor erop instel. Ik kan erin stemmen van vreugde en verdriet horen. Alles in het heelal wordt dan levend voor mij. Wat een heerlijke ervaring is dit: het ontdekken dat bomen, gras, rotsen, water, wolken levende wezens zijn die tot je spreken!

In de menselijke stem trillen steeds elementen van verwaandheid en gemeenheid door. Daardoor komt het dat we het mensenwoord nooit klakkeloos als waarheid kunnen aannemen. Maar de stem van de natuur is eerlijk, zo waarachtig dat ze voor ons vol waardevolle lessen zit. Ik kan nu best verstaan waarom de wijzen uit de oudheid de waarheid ontdekten in de beweging van de wolken, hoe ze de leringen van vroegere meesters vonden in het klateren van een beek, hoe ze eenheid zagen in de vormen van de bergen en aan hun afgestorven ouders dachten bij het zingen van de vogels.

Lang en vaak heb ik nu al vóór bomen gestaan en geluisterd naar hun mysterieuze taal. Wanneer ik die bomen nauwkeurig in mij opneem, ben ik verbaasd te zien hoe elke boom, groot of klein, op zijn juiste plaats staat en hoe hun takken juist niet moeten vechten voor de beschikbare open ruimten. Tijdens lente en zomer schieten de jonge twijgen uit en geraken ze in elkaar verward; de bladeren overlappen elkaar, maar ‘s winters verdelen de bomen heel netjes de plaats waarover ze beschikken, alsof ze hierover een akkoord afgesloten hadden.

Zo leren ze aan de mensen een waardevolle les in levenskunst. In de mensenwereld kleven wij vast aan onze eigen, persoonlijke ideetjes zonder rekening te houden met andermans gedachten of verlangens. Wij weten best hoe we iets van een ander kunnen afpakken, maar de kunst van het geven hebben wij nooit ontwikkeld. De dag- en weekbladen staan vol over de conflicten tussen landen, volkeren, standen of rassen. In de jacht naar eigen geluk zijn we 100 % bereid anderen te doen lijden als wij ons doel maar bereiken.

Hoewel onze moderne maatschappij ontstaan en gegroeid is uit dergelijke conflicten, zouden we er toch voor moeten zorgen dat de maatschappij van morgen opgebouwd wordt uit meer nadenken, begrijpen en onderlinge hulp en medewerking. In de geschiedenis van de mensheid zou een nieuwe bladzijde moeten geschreven worden, volgens de lessen die de natuur ons probeert bij te brengen sedert het verste, tijdloze verleden. De stem van de natuur is immers de stem van Amida Buddha.

Rev. Gyodo Kano was de oprichter van de (Midwest Buddhist Temple, te Chicago. De tekening bij dit artikel is van Ama Yamakoshi.

					Ekō 28
jikōji - 慈光寺			© 2003		info-at-jikoji.com