Jikōji-Nieuws

Met dit programma vierden we het 10-jarig bestaan van de Tempel van het Licht van Mededogen, Antwerpen

Ja, dat was het officiële programma, en het werd stipt nagevolgd ook. Ziehier een ooggetuigenverslag.

77 personen hadden hun deelneming aangekondigd; daarvan waren er 40 aanwezig op zaterdag 6, en 54 op zondag 7. De lijst van de personen die zich hadden laten verontschuldigen is te lang op hier op te nemen. Wèl moeten we de bijzondere gasten vermelden, waarbij natuurlijk in de eerste plaats Rev. Prof. Kakue Miyaji, de man die de “eerste” Jikoji in 1979 inhuldigde en te dezer gelegenheid speciaal overgevlogen kwam (81 jaar!) uit het zonrijke Californië, samen met zijn derde zoon Nobuo, die als priester fungeert in de Honganji-tempel te Los Angeles. Bovendien vertegenwoordigde hij de I.A.B.C. Vanuit Canada kwam Rev. Kyoyo Ikuta (Calgary Buddhist Church), schoonzoon van Rev. Prof. Shoken Yamasaki, samen met zijn echtgenote. Twee Europese vertegenwoordigers waren er eveneens bij: K. G. Kell uit Berlijn en M. F. Fenzl uit Salzburg. Noteren we ook de aanwezigheid van diverse eminenten uit de religieuze wereld, zoals Lama Karta, en vertegenwoordigers van talrijke boeddhistische en academische organisaties.

De feestelijkheden begonnen met een plechtige eredienst, waarbij Rev. Prof. Miyaji voorging bij Sambujo en Shoshinge. Daarna werd opgetrokken naar de conferentiezaal, waar Shitoku de aanwezigen welkom heette; Rev. Ikuta, en de heren Kell en Fenzl spraken op hun beurt boodschappen van gelukwensen uit. Hubert gaf nadien lezing van de 14 schriftelijk ontvangen boodschappen uit België, Duitsland, Groot-Brittannië, Hawaï, Nederland, Oostenrijk, USA en Zwitserland. De ochtendzitting werd afgesloten met een indrukwekkende toespraak door Rev. Miyaji.

Het koud buffet werd een overweldigend succes. Overvloedige heerlijke gerechten waren door de Jikoji-leden zelf klaargemaakt en werden, overgoten met koffie, thee, fruitsap, frisdranken en wijn, druk pratend en luid lachend verorberd. Een buitengewone feeststemming!

Toch begon de namiddagzitting stipt op tijd, met een toespraak waarin Shitoku de zin van een tempel onderlijnde niet zozeer als een plaats voor collectieve erediensten of meditaties, maar - zeker en vooral in de Europese context - als een sangha-plaats, een gemeenschap, waarin men zowel de Boeddha als de anderen kan ontmoeten, en zeker de Boeddha in de anderen, en de anderen in de Nembutsu. Hij drukte bovendien de hoop uit dat Jikoji zijn objectief van openheid zou handhaven en vermijden ooit een ‘gesloten doos’ te worden.

Daarop hadden verschillende leden van Jikoji eraan gehouden hun gevoelens en verwachtingen aangaande de Tempel èn Shitoku uit te drukken. Zij betuigden hun dankbaarheid door hem een fraaie map aan te bieden waarin 21 bladen speciaal papier, waarop elk (oud èn jong) een expressieve tekst of een tekening geschreven of getekend had. Als antwoord, kon Shitoku geen woorden meer vinden (iets dat toch niet al te dikwijls voorkomt…).

De namiddag eindigde dan met een fijne receptie. Iedereen kon aanvoelen dat er in Jikoji een sfeer van hecht vertrouwen en samenhorigheid heerst onder Amida’s vader-en-moederschap. Diverse mensen, die voor het eerst kennis maakten met Jikoji, spraken hierover hun verbazing en hun bewondering uit.

De zondag begon uiteraard met een eredienst, waarbij Shitoku als tempelpriester voorging bij het reciteren van Amida-kyo (een recente prestatie van onze Jikoji-mensen). Maar de dag werd duidelijk gekenmerkt door de aanwezigheid van een groep Vietnamese boeddhisten die speciaal met een bus uit Luik waren overgekomen. Hiermee werd Frans zonder taal- of gemeenschapsproblemen de taal waarin Shitoku deze vrienden bijzonder verwelkomde. Zijn toespraak belichtte enkele markante punten van de Nembutsu-lering: de werkzaamheid van Amida’s Mededogen in de diepten van ons gemoed en de noodzaak te luisteren naar A Di Ða Phat zoals de Nembutsu in het Vietnamees klinkt. De vrienden uit Luik voelden zich meteen thuis en riepen Jikoji uit tot ‘c’est aussi notre pagode!’.

Na de lunch (waarbij honderden broodjes weggewerkt werden), werd het weer stil, want in de conferentiezaal sprak Shaku Kell over Shinrans echtgenote Eshinni en de merkwaardige man/vrouw-relatie, waarbij beide echtlui, zonder het van elkaar te weten, elkaar beschouwden als manifestaties van Avalokiteshvara, de Bodhisattva van het Mededogen, een verheffend voorbeeld van religieuze vertaling van de huwelijksgemeenschap.

Shaku Fenzl had het over opvoedingsproblemen bij boeddhisten in Europa. Dit onderwerp interesseerde rechtstreeks het publiek en een intense discussie volgde op de uiteenzetting.

Zo kwam de zitting ten einde, maar de Luikse autobus moest toch even wachten tot we in de Tempelhal nog Sambutsuge gezongen hadden, waarbij Danielle voorging (wel enigszins tot verbazing van onze Japans-Amerikaanse Reverends).

Nog afscheid nemen, de gasten geleidelijk uitgeleide doen, wat nawuiven en totziensen en dan even uitblazen na die twee wonderlijke dagen. De vaat, de schoonmaak, alles weer op zijn plaats… Om zeven was het zover. Maar zomaar naar huis kan je niet: even nog, onder ons, samen, moe maar tevreden, Shinrans Hymne van Dankbaarheid Ondoku-san zingen.

Shitoku dankt hierbij iedereen die bijgedragen en meegewerkt heeft, voor wie niets te veel was en geen inspanning te zwaar. Namen noemen mag niet, heeft men hem gezegd. Trouwens… hij zou iedereen van Jikoji moeten vermelden: de heren en de dames, de ouden en de jongeren, de bakkers en de koffiemakers, zij die bloemen schonken en zij die de bloemen in de vazen schikten… maar vooral zij die, samen met hem, zo diep, zo intens de Nembutsu beleven.

Namu Amida Butsu

Deurplaat

In december werd onze deurplaat uit vandalisme weggebroken. Maar nu hangt er een nieuwe. Diverse vrienden hadden aangeboden de nieuwe plaat te betalen, maar dat hoeft helemaal niet, want die plaat is er helemaal gratis gekomen. Daar heeft Jan Roosen, student aan de F.V.G. voor gezorgd. En hij is ze nog zelf komen plaatsen ook. Wat daar zo speciaal aan is? Jan is een gezichtsgehandicapte en manieerde boormachine, hamer en schroevendraaier op de tast, met behulp van enkele (letterlijke) vingerwijzigingen van zijn vrouw Astrid.

Mariemont - 20 mei 1989

Het was een prachtige dag. Het Park van Mariemont straalde licht en kleur uit. Het enig jammerlijke was de opkomst: nog minder dan vorig jaar. Te geloven dat de belangstelling voor de Nationale Dag van het Boeddhisme afneemt en dat de hele opzet dient in vraag gesteld te worden.

Het programma was overigens informeel gehouden. Na de gebruikelijke puja’s was het spoedig lunchtijd, gevolgd door een vergadering van de bestuursleden van de Federatie. De verhoopte inter-groep-contacten bleven voor een deel uit gezien de beperktheid van de keuze: de aanwezigen bestonden in hoofdzaak uit een goede vertegenwoordiging van de Vietnamese boeddhisten uit Luik, uit een Theravada groep rondom de Nederlandse bhikkhu Devamitta en uit de Jikoji-groep.

Toch was het een mooie dag, ook al bezien we die als een ‘uitstap’.

Yeunten Ling

In ons vorig Eko-nummer kondigden we voor 2 september een heruitgave aan van de Journée à la rencontre du Bouddhisme. Door het uitblijven van een degelijk gestructureerd programma, bleek het de Federatie wenselijker deze manifestatie te verschuiven naar een latere datum.

Kalu Rimpoche is heengegaan

Vóór enige dagen bereikte ons het bericht dat Kalu Rimpoche, de lama-animator en geestelijk leider van de Kagyu-pa beweging in Europa, op 84-iarige leeftijd deze wereld verlaten heeft. Het Centrum voor Shin-Boeddhisme biedt de Kagyu-gemeenschappen in België en daarbuiten zijn oprecht medeleven aan.

					Ekō 41
					Jikōji-Nieuws
jikōji - 慈光寺			© 2004		info-at-jikoji.com