Even In Het Zakje Blazen…

Rond en om kerst en nieuwjaar werd druk gecontroleerd of er niet te veel alcohol in het bloed zat. Want, zoals iedereen weet, rond en om kerst en nieuwjaar wordt er flink gevierd en gedronken op oud en nieuw. En dronken achter het stuur, dat mag beslist niet: niet voor de bestuurder, zeker niet voor de anderen…

Ik wil het eigenlijk niet hebben over die bewuste kampanje, ofschoon ik toch mijn bedenkingen, mijn ethisch-pastorale bedenkingen heb bij bepaalde motieven en elementen die b.v. bij affiches en tv-clips toegepast werden. Ook wil ik noch de drinkerds goedpraten noch de rijkswachters ophemelen.

Wél zit ik met enkele vragen die in feite niet zo heel veel of heel direct met die zakjes-blaascampanje te maken hebben. Het is waar: dronken bestuurders hebben vaak doden, gekwetsten, levenslang invaliden op hun geweten en dronken sturen is duidelijk een teken van hoge onverantwoordelijkheid.

Maar hier kom ik meteen met een knoop te zitten. Vanwaar toch die quasi-universele onverantwoordelijkheid? Kijk ik in mijn omgeving, dan zie ik massa’s onverantwoordelijkheden op honderd, duizend gebieden. Landbouw, industrie, de transportwereld, het bouwvak, de administratie, de politiek, de ideologie: het zit allemaal vol onverantwoordelijkheden. Kijk naar het sponsbrood, de piepschuimen kip, de vervuiling van water, lucht en bodem: dat is bewuste onverantwoordelijkheid. Kijk naar de lelijkheid en de dorheid van onze moderne woonwijken. Zie wat er allemaal, in de naam van ‘sociale’ beveiliging, van medische wetenschap, van staatspolitionele macht gebeurt… Kom, laten we de klaaglitanie maar voorbijgaan.

in dit milieu vervuild door onverantwoordelijkheid komen de automobilisten me voor als een nieuw soort sado-masochistische zondebok. Er wordt veel gedronken in onze maatschappij, in alle ‘sociale’ lagen, en in Japan of Roemenië is het al niet veel beter… Mag ik dan ook vragen waarom men zich bedrinkt, waarom men zich eigenlijk wil bedrinken? Waarom wil men wegvluchten uit zijn dagelijkse sleur, zijn ware of vermeende onderdrukking?

Er zijn mensen die uit smaak drinken, er zijn sociale drinkers, er zijn gelegenheidsdrinkers en ik vermoed zelfs dat hier het grootste aantal te vinden is. Maar er zijn op aarde miljoenen dronkaards die de echte alcoholisten zijn en die moeten drinken willen ze het leven dat wij leiden/lijden nog ietwat aankunnen. Dat zich bedrinken is gewoon een vluchtmisdrijf.

En dan zijn er nog de ontelbare alcoholisten die zelfs nooit drinken, maar toch steeds dronken zijn…

Maar o.k., de zakjes-blaascampanje. Er werden minder dronken bestuurders geteld, minder ongevallen ook tijdens de kampanjeperiode. Jammer dat het dodenaantal hoger lag, maar al met al waren alle organisatoren het roerend eens: de afschrik was een succes geworden.

Kerst en nieuwjaar zijn al een poos voorbij. Waarom moet ik er vandaag aan terugdenken? Is dat omdat vóór mij wat statistieken liggen? Ik ga ze u niet opsommen. In 1989 een kleine 2 500 verkeersdoden dat zijn er 2 500 te veel en men zou inderdaad meer verantwoordelijkheid wensen… ook van niet-alcoholhoudende bestuurders. Maar ook dàt is niet hetgeen me aanzet over dit onderwerp te zitten piekeren.

In een andere statistiek zie ik dat in datzelfde 1989 en in datzelfde België, méér dan 2 500 zelfmoord gepleegd hebben. Met succes? Zelfmoord is echter nooit een succes. In de lijn van de tijd vraag ik me af of onze overheden hier niets tegen kunnen of willen doen, zoals zij het wèl gemunt hebben op dronken bestuurders die - kwantitatief althans - minder moorden op hun geweten hebben dat de “geslaagde” zelfmoordenaars waarover men liefst niet praat. Omdat wij allen toch ergens het gevoel hebben dat wij daar ergens méé verantwoordelijk voor zijn. Of niet?

Meer zelfmoorden dan verkeersdoden… en ook zelfmoord is een vluchtmisdrijf.

En niemand die zich ècht, ten gronde afvraagt waarom. Zou het niet zijn dat er iets in ons hooggeciviliseerd bestaan, in onze welvaartsmaatschappij, fundamenteel, in de diepte van de mens, verkeerd loopt? De afwezigheid van een essentiële vraagstelling, ook dat is onverantwoordelijkheid.

Maar tja: niemand is zelf aansprakelijk. Werp de schuld maar op de andere: de minister, de migrant, Ceaucescu, de slager, de belastingsontvanger, de zwakkeling, de arts, de buurman, het buurkind, de paus, de echtgenoot, de echtgenote… Maar IK is goed, IK is onberispelijk, IK weet het altijd beter, IK zit boordevol competenties die niet aan bod kunnen komen… maar IK is zeker niet verantwoordelijk voor al die drugs, al die corrupties, die zatlapperijen, die zelfmoorden, die…

De Boeddha leert ons eerst in het ‘eigen hart te kijken’. Want ook in ons hart zit een dronken bestuurder… Laten we hem even in het zakje blazen?

Gassho en Namu Amida Butsu

Shitoku

					Ekō 44
jikōji - 慈光寺			© 2004		info-at-jikoji.com