Ervaringen

Peter Boidin

Toen ik elf maanden geleden hier in Jikoji binnenkwam, deed ik een stap in het onbekende. Ik weet niet hoe het kwam, maar mijn vriend Alain had me overtuigd om met hem mee te komen.

Nu had ik wél een bepaald oordeel - zeg maar gerust een vooroordeel - om naar iets te komen waar je nog nooit had van gehoord. De oosterse sfeer zat er wel al een beetje in via de martiale kunsten, die Alain en ik beoefenen. Hetgeen mij direct zo trof, was dat je de rust kon voelen. Er kwamen ‘gewone mensen’ naar de tempel en na de dienst maakten die een praatje met je.

Nu is het zo dat er tijdens mijn begin ervaringen van zulke aard waren dat ze aan de ene kant verlossend waren en aan de andere kant teleurstellend. Waarom? Aan de ene kant was er geen Godheid die boven de mensen stond en die zei wat je moest doen en laten. Maar ook aan de andere kant was er dan ook geen Godheid waaraan je kon vragen: “Help me want ik heb problemen” of “Kun je niet zorgen voor het een of het ander?”

Nu was het zo dat, om allerlei redenen, ik op dat moment niet zo sterk psychologisch in mijn schoenen stond…

Alhoewel ik in het begin weinig afwist van het boeddhisme (en ook nu zijn er nog serieuze hiaten…), had ik het gevoel van ‘baat het niet, het schaadt niet’. Daarom kon het me eigenlijk ook weinig schelen, totdat ik begon na te denken over hetgeen de Verhevene had gezegd/ o.a. de Vier Edele Waarheden, en wat Shitoku zei over het drinken en wat ervan komt…

Wat ik nooit begrepen heb, is dat alles gebeurt door oorzaken, gevolg en omstandigheden. Wil dit nu zeggen dat we een bepaald lot hebben en dat we dat niet kunnen ontlopen?

Wat mij b.v. trof, dat was een artikel in een tijdschrift waarin een geneesheer van het gerecht vertelde hoe hij een autopsie uitvoerde om na te gaan of het slachtoffer vermoord was geworden en hoe. En hij vertelde hoe mensen technieken bedacht hebben om iemand te vermoorden en te doen verdwijnen. Ondanks al deze gruwelen die hij als gerechtsarts meemaakte, was hij in de loop der jaren gehard geworden… wat dat ook moge betekenen. Maar wat hij ook zei - en dàt vond ik zo treffend: met dood en lijden had hij leren leven, en beide hoorden bij elkaar zoals eten en drinken en slapen. Is dit onthechting? En ondanks alle ellende die hij elke dag zag, geloofde hij toch nog in het heilzame van de mens.

Dat is nu iets dat ik hier eigenlijk ook heb geleerd. Ondanks alle tegenslagen die een mens kan oplopen, moet hij altijd positief blijven denken.

Vroeger was ik heel wat pessimistischer. Ik was eigenlijk heel wantrouwig tegenover de mens. Nu weet ik van mezelf dat wanneer men hier begint over de prajña-paramita of over de brieven van Shinran, of over het een of ander conceptueel of metafysisch ding, ik voor 50 % toch niet kan volgen.

Maar wat ik wél begrijp - en dat is voor mij en ik spreek voor mezelf -, dat is dat die woorden en vooral shinjin als gemoedsinstelling mijn leven danig hebben veranderd op een positieve wijze.

Is het allemaal toeval of niet, daar mag uzelf over oordelen, maar shinjin zal voor mij niet in zand geschreven zijn dat met de eerste de beste wind wegvliegt, maar zal gegrift zijn, als boven op een rots van Mt. Everest. En de mensen zullen heel wat moeite moeten doen om het er te komen afhalen.

Namu Amida Butsu

					Ekō 50
jikōji - 慈光寺			© 2004		info-at-jikoji.com