Reizigers zeggen nooit vaarwel!

Allen zijn we reizigers op het Ene Pad van het leven. Niet beseffend waar dit pad ons voort, hebben we dikwijls de idee verdwaald te zijn, lijkt onze reis veelal een pijnlijke, eenzame zoektocht naar een onbekende bestemming.

Wanneer echter oorzaken en omstandigheden samenkomen, dan gebeurt het dat we op onze weg een lichtpunt ontmoeten, een meedogende gids, (een vinger die naar de maan wijst) zoals Daniëlle er één was, en nog steeds is. Elk van ons hield van Daniëlle, van haar glimlach, haar openheid, haar intelligentie en misschien nog het meest van al, haar warme oprechtheid.

Als ik voor mezelf bedenk waarom ik van haar hield, en nog steeds van haar hou, dan is het omdat ik in haar zag wat ik in mezelf zocht, de vreugde die het leven zelf is.

Het verlies van Daniëlle heeft ons allen pijn gedaan, een pijn die we nog een tijd zullen meedragen. Toch ervaar ik dat het Daniëlle zelf is die meehelpt deze pijn te dragen.

Wanneer we haar uiteenzetting lezen over de verbondenheid van alle wezens, dan wordt het ons duidelijk dat deze verbondenheid geboorte en dood overstijgt. Datgene wat Daniëlle was, heeft niet opgehouden te bestaan met haar dood; de zaden die ze in het hart van elk van ons heeft geplant leven verder. Het is aan ons deze zaten de kans te geven te ontkiemen. Het is aan ons deze zaten tot vrucht te laten komen in het Vertrouwen dat Daniëlle eigen was.

Allen zijn we reizigers op het ene Pad van het leven. Onze wegen ontmoeten mekaar en scheiden wanneer de oorzaken en omstandigheden daar zijn. Laten we dankbaar zijn dat we op deze weg Daniëlle ontmoet hebben, laten we dankbaar zijn dat Daniëlle in ons hart verderleeft.

Namu Amida Butsu

Bruno van Parijs

(zie boek p. 31)

					Ekō 56
jikōji - 慈光寺			© 2007		info-at-jikoji.com