© 2007
Op 20 augustus kreeg Shitoku van Meryl telefonisch het bericht dat haar echtgenoot Jack Austin de vorige donderdag overleden was. Nu is het weliswaar eenmaal zo dat elk van ons op elk ogenblik ieders dood kan verwachten - maar desondanks wij wel wisten dat het met Jacks gezondheid niet bijzonder schitterend ging, kwam het nieuws als een echte schok over.
Temeer daar onze relatie met Jack Austin feitelijk niet zo heel recent was: Shitoku had zijn eerste contact met hem ergens in de 50-er jaren. In die tijd ging Jacks interesse hoofdzakelijk uit naar Zen en Tibetaans Boeddhisme. Zo was hij o.a. stichtend lid van de Western Buddhist Order (2) en van de Arya Maitreya Mandala (3).
Het is eerst in het begin van de 70-er jaren dat Jack in nauwer contact is gekomen met de Jodo-Shinshu. Dit contact was voor hem zo doorslaggevend dat hiermee zijn ‘omzwerven’ doorheen de diverse boeddhistische stromingen kon ophouden. In 1976 stichtte hij, onder het Patronaat van toenmalig Monshu (nu Zenmon) Kosho Ohtani, de Shin Buddhist Association of Great-Britain, werd hij leerling bij Zuiken Inagaki, om ten slotte in 1977 te Kyoto in de Nishi-Honganji geordineerd te worden.
Daarbij was hij evenwel een fel voorstander van een verwesterlijking van het Shinboeddhisme. Deze houding was niet steeds even comfortabel, omdat hierdoor enkele gevestigde tradities (en men weet hoe heilig tradities in Japan wel kunnen zijn…) wel eens riskeerden een deuk op te lopen. Zo b.v. verving hij de verwoording Namu Amida Butsu door Namo Amida Buddha, omdat hij vond dat dit “beter in de Engelse mond ligt”.
(2) Liefst niet te verwarren met de door Sangharakshita achteraf opgerichte “Friends of Western Buddhist Order”.
(3) Opgericht door Lama Govinda.
Op dinsdag 7 september werd in Jikoji een dienst ter nagedachtenis van Jack Austin gehouden. Ook tijdens het Symposium te Düsseldorf werd in Eko-ji een herdenkingsceremonie gehouden, gezamenlijk door Rev. J. Ducor en Shitoku.
Om evan een persoonlijke toer op te gaan. Na het persoonlijke contact dat Shitoku in 1954-1956 met Jack Austin had, verwaasde deze relatie tot een sporadische briefwisseling. Totdat door causes-and-conditions (4) de levensloop een nieuwe draai kreeg.
Het World Congress of Faiths, met zetel te Londen, wenste in de Europese landen zoiets als branches op te richten. Het het oog op België deed het hiervoor beroep op Ds. Chr. Vonck, indertijd verantwoordelijk voor de protestantse jeugddienst Op Vrije Voeren. Vonck trok daarom op zoek naar geldige vertegenwoordigers van de diverse in België vindbare religies: Jodendom, Rooms-Katholicisme, Baha’i, Hindoeïsme, Islam… en ook Boeddhisme. Op deze wijze kwam hij (na wat zoeken…) terecht bij Shitoku. Het begin van een lange samenwerking. En toen al die mensen bijeengebracht waren, werd besloten in Antwerpen de zetel van de ‘Belgische’ W.C.F. te vestigen.
En voor de plechtige inhuldiging ervan, vaardigde de W.C.F.-hoofdzetel zijn Development Officer af. En weer, blijkbaar by causes and conditions, bleek dat Jack Austin te zijn. Het spreekt vanzelf dat de vroegere banden snel opnieuw werden aangehaald: afgesproken werd dat Jack bij Shitoku aan huis (toen een afgelegen oude hoeve ergens in de Kempen) zou verblijven.
Waarover werd er daar gesproken? Over de Leer van de Boeddha en de situatie van het Boeddhisme in Europa, dat is vanzelfsprekend.
Jack vertelde daarbij van zijn wondere ervaring met het Shinboeddhisme, hoe hij daarbij als het ware de vervulling van het Mahayana-denken had gevonden. Aanvankelijk was Shitoku eerder sceptisch. Zoals zoveel andere boeddhisten had hij een vooringenomendheid; hij vertrouwde die Jodo-Shinshu niet. Hadden ‘autoriteiten’ als Humphreys en Conze zich niet argwanend over dat ‘monotheïstisch’ Boeddhisme uitgelaten; was het wel Boeddhisme? Jodo-Shinshu was zo een buitenbeentje van het Mahayana, dat je met je conventionele (uit westerse boeken opgeviste…) visie er net niet bij kon. Dus moest je wel kritisch, sceptisch zijn - ook al had Jack heel wat BoeddhismeN doorgemaakt…
Dus: na het avondmaal trokken Jack en Shitoku naar de bovenverdieping, in een ruimte die het midden hield tussen een kantoor en een discussiezaal. En daar werd uren lang voortgedebatteerd over het al dan niet van het Shinboeddhisme. Totdat Jack, uitgeput, doodmoe, op de sofa in slaap viel.
(4) Skr. hetu-pratyata, Ch. in-nen.
Shitoku echter bleef nadenkend wakker, wegend en afwegend, verstoord in zijn bevestigingen en berekeningen. Zoals hij het toen zag, was het Shinboeddhisme feitelijk de praktische vervulling van de hoogste vluchten van het Mahayana… maar hij bleef verzet voelen want kan men inderdaad de zelfkracht zomaar opgeven zelfs al bestaat er niet zoiets als een Zelf?
Om vier uur, bij het opkomen van de zon, toen de eerste rode stralen door de dakvensters binnensprongen, gebeurde het. In Shitoku’s van het discussiëren met zichzelf moeë gemoed ontplofte het Oneindige Licht: de Leer werd overduidelijk, vanzelfsprekend, kristalhelder, voor de hand liggend wat betreft inzicht en doorzicht in de doctrine van de Ander-Kracht Nembutsu. En ook voor hem - net als de rustig doorslapende Jack - kwam hiermee een einde aan het rusteloze rondzwerven tussen Theravada, Zen, Kegon en wat al boeddhistische scholen er ook mogen zijn. Het gedachtenhuizenbouwen was voorbij: door de Boeddha omvat te zijn om niet meer los gelaten ter worden, zò was het!
lets later bracht Jack Austin Shitoku in contact met Zuiken Inagaki, de leermeester van ons beiden en van zovele anderen. Deze twee zenjishiki (‘dharmavrienden’) zijn nu in Shitoku’s herinnering verenigd, versmolten met Shinran Shonin, en met het rustige gelaat van Amida Buddha op het altaar van Jikoji.
Bij het vernemen van Jacks heengaan, schreef Shitoku aan Meryl Austin o.a.:
“Although we know that it will happen, we feel pain when we hear that it has happened. And the oratorical words and sentences we can so preachily display, do disappear and leave us to silence.
Jack was one of my dharma-friends. We did not meet for several years, as our ways of life diverged, but I always remembered that some 25 years ago, he gave to my life the turn that still makes me walk the Way of Amida Buddha.
Jack’s life was one of dedication, openmindedness and rectitude. His example will remain living among us.”
Rev. Jack Austin in 1990, bij het ontvangen van zijn Open University Degree.
Dit blijkt de laatste van Jack gemaakte foto te zijn.
Met dank aan Meryl Austin!
|
|
|
|
|
|
Ekō 59 |
|
© 2007 |
info-at-jikoji.com | ||||
| home |