© 2007
Katrien Haemers
De wereld kan in elkaar storten.
Veel is daarvoor niet nodig: een gemiste tram, een onwillige beambte achter een loket, een laatste exemplaar dat juist verkocht is.
Méér is er niet voor nodig.
Mijn wereld is uitzonderlijk kwetsbaar.
Toch hoeft de aanleiding niet altijd zo pietluttig te zijn: er zijn tegenslagen en onoplosbaarheden die onze grondvesten aan het wankelen brengen. De ervaringen van duhkha zijn nooit veraf.
Dan stort mijn ik-wereld in elkaar, dan wordt mijn ik-wereld absurd, mijn ik-plaatsje in het centrum is verloren gegaan.
Maar als die centrum-ik-plaats dan zo kwetsbaar is, waarom niet een ander plaatsje aan de periferie zoeken? Waarom niet periferie worden in plaats van middelpunt te zijn?
Van daaruit is er een ruim zicht op die kleine marionet in het middelpunt: druk gesticulerend met veel lawaai probeert ze het wankele evenwicht te bewaren.
Bij nader toezien krijgt het beeld nog een ander aspect: het kleine poppetje wordt een pluisje in een grote lichtbundel, het pluisje wordt een korrel zand in een grote bruisende stroom. Ontelbare zandkorrels, keien en luchtbellen worden meegevoerd in die kolkende stroom van licht en lucht en water, de stroom van karma. In die stroom wordt ook dat kleine stukje ik meegevoerd: nu eens wordt het gedragen, dan plots ondergedompeld in een wervelende kolk, dan weer neergelegd op de bodem.
Maar hoe het ook wentelt of keert of rustig neerligt: het blijft deel uitmaken van de grote stroom waarin alle wezens, alle handelingen en gebeurtenissen, alle gedachten en gevoelens worden opgenomen, doorheen vele koti’s van kalpa’s.
De verwoede krachtpatserijen om toch maar middelpunt te blijven zijn uitputtend, en belachelijk overbodig.
Wat een opluchting een uitzichtloos gevecht te kunnen opgeven…
Wat een zaligheid zich te kunnen overgeven aan deze brede stroom van leven, en deel te worden van een grote oceaan.
|
|
|
|
|
|
Ekō 62 |
|
© 2007 |
info-at-jikoji.com | ||||
| home |