Iets Over Dankbaarheid En Vertrouwen

René Van den Langenbergh

Op dinsdag 03/12/1991 ben ik voor de eerste maal naar deze Jikoji tempel gekomen. Als leek wist ik niet waar ik terecht ging komen. alhoewel ik tevoren al wel een gesprek had gehad met Shitoku. Hoe het hier reilde en zeilde, daar had ik echter geen idee van.

Ik moet trouwens de mensen van de Inlichtingen van Belgacom nog een bedankbrief sturen, want het zijn zij die mij de weg naar Jikoji hebben uitgelegd.

Dit tempelbezoek is me altijd bijgebleven, en wel om verschillende redenen.

Ik werd al meteen in het zware werk gegooid, want op dat ogenblik werd er Amida-kyo gereciteerd.

U kan zich wellicht voorstellen hoe dit was, bij een eerste bezoek al meteen dit sutra (1) voorgeschoteld krijgen. Mijn zin om nog eens terug te komen was al meteen getemperd, mijn enthousiasme had meteen een deftige dreun gekregen.

Ik had echter het geluk dat Daniëlle toen de dienst deed.

Alhoewel ik niet veel begreep van wat er toen allemaal gezegd werd, zeg maar gerust: niets begreep, heeft Daniëlle op mij toen toch een zeer diepe indruk nagelaten.

Begrippen als Ander-Kracht, Dharma, Sangha, Bodhisattva, Nirvana en nog zoveel andere begrippen waren op dat ogenblik nog letterlijk Chinees voor mij.

De weken na dit eerste bezoek heb ik echter doorgebeten, en het waren vooral die weken die doorslaggevend zijn geweest om toch vol te houden. Iedereen zal het met mij eens zijn dat het boeddhisme niet bepaald gemakkelijk is, zeker niet wanneer je erin geworpen wordt zonder enige voorbereiding.

(1) Amida-kyo is de langste reciettekst gebruikelijk in de Jikoji liturgie (Shitoku).

Op een bepaald ogenblik - het moet juist na Nieuwjaar geweest zijn - heb ik in de bibliotheek een paar boeken ontleend. Ook een aantal boeken die ik thuis had liggen ben ik beginnen lezen. Het is eigenlijk pas toen dat de interesse voor het boeddhisme bij mij ten volle is losgekomen. Ook de cursussen die ik tot op heden in het Centrum gevolgd heb, waren zeer interessant.

Het ‘Chinees’ van het eerste tempelbezoek begon een beetje helder te worden, en naarmate de tijd vorderde begon ik meer en meer over het boeddhisme te weten te komen, deels door te lezen, maar vooral door aandachtig te luisteren naar wat er hier allemaal gezegd werd. Ik moet daar eerlijkheidshalve nog aan toevoegen dat mijn bezoeken aan Sri Lanka en Thailand mij ook enorm geholpen hebben. Deze reizen hebben er zelfs toe bijgedragen dat ik er nu meer dan ooit van overtuigd ben dat ik de juiste keuze gemaakt heb om naar de Jodo-Shinshu te komen, en niet naar een Theravada-stroming.

Het wegvallen van Daniëlle was voor mij een zeer zware klap.

De maanden vóór haar overlijden was ik enkele keren bij haar thuis geweest. We waren al eens iets gaan drinken en we hadden er ook al ettelijke minuten, zoniet uren opzitten in de auto wanneer ik haar naar huis voerde.

Met het verloop van de tijd was ik Daniëlle meer en meer gaan beschouwen als mijn mentor, waarvan ik nog zoveel kon leren.

Ik kon nog zoveel opsteken van haar over het boeddhisme. En ik keek enorm naar Daniëlle op. Vooral haar positieve levenshouding heeft bij mij een diepe indruk nagelaten.

Toen Daniëlle op een bepaald ogenblik zei dat ze [door het boeddhisme] in een nieuwe fase in haar leven was gekomen, was ik erg gelukkig voor haar.

Toen al dat geluk en de uitstraling ervan naar andere mensen opeens wegviel, was ik daarvan kapot en wou ik alles opgeven.

Zij zou dit echter niet gewenst hebben en vermits ik op dat ogenblik toch al iets verder stond, heb ik ook niet opgegeven.

Ik ben er nu nog steeds blij om, niet meteen met dezelfde kracht als Daniëlle, om door te gaan, en dat toch met een groeiende overtuiging en een groeiend vertrouwen.

Zoals wij allemaal, heb ik het soms een beetje moeilijk. Je ligt dan overhoop met jezelf. Soms gaat het goed, en soms mislukt letterlijk alles. Problemen op het werk, thuis, met je vrienden, enzovoort. Dit zou je de normale gang van zaken kunnen noemen, maar voor mij heeft de verandering die ik de laatste tijd bij mezelf heb waargenomen toch een diepere betekenis.

Als ik op de baan rijd en er doet iemand een verkeerd manoeuvre, dan betrap ik er mezelf op dat ik die persoon aan het uitmaken ben. Hetzelfde thuis: grote discussies over pietluttigheden met vader of moeder tot op het ogenblik dat je bij jezelf zegt: waar ben je nu eigenlijk mee bezig???

Pakweg anderhalf of twee jaar geleden had ik deze gevoelens nog niet. Jezelf gaan bestraffen omdat je beseft dat je kwaad spreekt over iemand anders gaat te ver, maar het is toch al iets wanneer je zelf beseft dat je verkeerd doet.

Ik weet niet in welke richting mijn gedrag zal uitgaan, maar ik heb toch een sterke indruk dat deze verandering niet uitsluitend te danken is aan het ouder en wijzer worden.

Dat ondervind ik sterk op bepaalde momenten wanneer ik in mijn bed lig. Als werkelijk alles slecht gaat, kijk ik schuin boven me naar de foto van Daniëlle die daar hangt, en dan kan ik alleen maar denkbaar zijn voor wat zij nu nog altijd voor mij doet.

Vertrouwen en dankbaarheid zijn twee begrippen die in de Jodo-Shinshu zeer belangrijk zijn. Ik heb er drie jaar geleden voor het eerst kennis mee gemaakt, en het is pas de laatste tijd dat de werkelijke betekenis ervan begint door te dringen.

Ik hoop dat de gevoelens die ik nu heb, zich kunnen doorzetten in positieve zin en dat ik erin zal slagen om nog meer vertrouwen te verwerven, zodanig dat ik bij een volgende gelegenheid opnieuw zal kunnen zeggen:

Dank U.

Namu Amida Butsu.

(De memoriaaldienst voor Daniëlle ging door op dinsdag 7 februari.)

					Ekō 64
jikōji - 慈光寺			© 2007		info-at-jikoji.com