De Gans In De Fles?

René Van den Langenbergh

Telkens wanneer Shitoku mij vraagt om eens de dienst te doen, overvalt mij dit een beetje. Dan gaat er zo even een koude rilling over mijn rug. Niet dat ik schrik heb om op de naijin te gaan zitten, maar het is gewoon een kwestie van: “Wat moet ik nu weer gaan zeggen?” Immers: wanneer je hier in Jikoji week na week komt, heb je dan niet alles al eens één of meerdere keren gehoord?

Niet alleen Shitoku en Bruno, maar ook Katrien, Franck, Alain en nog andere mensen geven hier wekelijks een Dharma-talk, en na de dienst gaan we nog wat napraten in de bibliotheek.

Soms wordt er daar inderdaad nagepraat over de voorbije dienst, en soms wordt er helemaal niets over gezegd. Dat is niet omdat de dienst niet goed was, maar eerder een kwestie van de ontvangen informatie te laten doordringen.

Of ik nu in herhaling ga vallen of niet, daarover moet ik mij eigenlijk geen zorgen maken, en dit heeft een zeer eenvoudige verklaring. Als we het ganse leven van de historische Boeddha overlopen, heeft hij dan eigenlijk zelf niets anders gedaan dan het verkondigen van de Leer, heeft hij niet telkens opnieuw de Leer moeten uitleggen? M.a.w.: is de Boeddha himself niet altijd in herhaling gevallen?

Ik herhaal dus dat ik mij op dat vlak eigenlijk geen zorgen hoef te maken. Over de Leer van de Boeddha valt zoveel te zeggen dat je eigenlijk je ganse leven nodig hebt om er ook maar 20 % van te begrijpen.

Begrippen als de Vier Edele Waarheden, het Edele Achtvoudige Pad, de Drie Juwelen, begrippen als zelf en niet-zelf enzovoort donderen wekelijks, en soms dagelijks over je heen. Telkens wanneer ik van mezelf zeg: nu heb ik een bepaald begrip door, ik heb het begrepen, dan begin ik te zweven, om daarna weer met mijn gezicht tegen de grond gesmakt te worden, wanneer dan blijkt dat ik het toch niet zo erg begrepen heb.

Ikzelf dacht dat ik de Leer beet had, vorig jaar. Och, nu zou het toch allemaal veel gemakkelijker gaan. Wie kon mij nog tegenhouden om zelf de Verlichting te verwezenlijken? En dan opeens, door een toevallig voorval, besefte ik dat ik de Leer toch niet begreep.

Op dit ogenblik ben ik in een periode dat het weer wat moeilijker gaat. Eigenlijk is dat normaal, dat je na een periode van euforie terug in een diep gat valt. Immers: wanneer ik van het standpunt uitga dat ik de Leer begrepen heb, op datzelfde ogenblik ben ik reeds verkeerd bezig.

Jullie zullen het woordje “ik” al wel verschillende keren gehoord hebben. Daar gaat het nu juist over. Door mijn ik-denken blokkeer ik mezelf op weg naar het Reine Land. Het is juist dat ik-egoïsme dat de weg naar de Verlichting verspert. Het bereiken van Shinjin wordt juist geblokkeerd door deze ik-illusie. Je kunt dan stellen dat het al dan niet begrijpen van de Leer op zichzelf wel wat bijkomstig is, vermits je vanuit je ik-denken alle openingen meteen weer afsluit.

De oplossing voor deze ik-problematiek is niet eenvoudig. Niemand heeft ooit beweerd dat het Boeddhisme gemakkelijk is, of dat het gemakkelijker zou worden wanneer je er gedurende langere tijd mee bezig bent.

Een oplossing wil ik hier dan ook niet voorstellen, maar ik ken wel een paar wegen die u op de goede weg kunnen zetten.

Een van deze wegen is een boekje van 48 bladzijden. Een zeer klein boekje, maar met een schat van informatie, een goede leidraad op weg naar het doorbreken van de kringloop van geboorte en dood. Het heet ‘Anjin”. Ik wens U enkele citaten hieruit niet te weerhouden

“Just as you are, really, just as you are!”

“The way out of samsara: Namu Amida Butsu!”

Namu Amida Butsu

					Ekō 68
jikōji - 慈光寺			© 2007		info-at-jikoji.com