Wachten Op Anderkracht

Martine Strubbe

Het is opvallend wat een belangrijke plaats het ‘wachten’ inneemt in ons leven. Wij wachten altijd op iedereen en op van alles… Al van in mijn vroege jeugd werd ik er attent op gemaakt dat ik ‘moest wachten’: ‘wacht maar tot je groot bent’, ‘wacht maar tot je je diploma hebt, dan kun je beginnen leven’, ‘wacht maar tot je een goede echtgenoot vindt’, ‘… tot je kinderen hebt’, ‘… tot je kinderen groot zijn’. En als je kinderen dan groot zijn, waar moet je dan op wachten?

Ik moest altijd wachten, dan zou ik eindelijk de vervulling vinden in ‘ik weet niet wat’, maar in ieder geval, dan zou het echte volle leven eindelijk losbreken. Wij mensen leven allemaal zo, wachtend op ‘Godot’, en ondertussen verdrijven we de tijd met het voeren van onbenullige, uitzichtloze gesprekken, met kibbelen over futiliteiten, en met het ophalen van herinneringen aan vroegere mooie ervaringen. Kortom, we leiden een oppervlakkig bestaan.

We staan op de uitkijk naar iets dat moet komen, en zien niet welke mogelijkheden er hier en nu aanwezig zijn.

We scheppen in onze geest een wereld van illusies, opvattingen, ideeën, theorieën, opinies… en we kijken niet naar de wereld zoals ze in de realiteit is.

We verlangen naar iets dat ons definitief zal dragen, maar zoeken het op de verkeerde plaats.

We zijn slachtoffers van het geloof in de vooruitgang: alle dingen en gebeurtenissen zouden op weg zijn naar een climax, die zich ‘ooit’ ergens in de toekomst zal realiseren.

De Boeddha-Dharma leert ons wat anders. Het leven gaat niet ‘vooruit’, het leven is louter verandering, een terugkomst van kwalitatief en kwantitatief altijd hetzelfde, waardoor er niets is om naartoe te verlangen, omdat alles reeds altijd aanwezig is, hier en nu in de alledaagsheid van ons leven.

Beoefenaars van de Boeddha-Dharma weten dat zij niet moeten wachten op Godot, omdat Godot niet bestaat. Wachten op Godot is een illusie en bron van lijden. Het is de werkelijkheid hier en nu die ernstig moet worden genomen.

Het is natuurlijk niet zo eenvoudig om zo in het hier en nu, in de realiteit te kunnen leven zonder enig verlangen naar ‘iets’. Ook boeddhisten zijn gewone mensen met alle gebreken vandien. Ook zij voelen dus die behoefte om te wachten. Maar zij proberen dit wachten anders in te vullen. In de plaats van te wachten tot er zich in de toekomst iets voordoet dat definitief geluk zal brengen, is er een ander soort wachten dat zich in het hier en nu kan voltrekken, in de diepte, in het bewust beleven van het leven, zonder de stroom te moeten verlaten. Het is wachten op de komst van de ‘Anderkracht’. De Anderkracht moet in onze geest komen. Niet dat de Anderkracht er nog niet is; vanuit de Oneindige Verlichting bekeken is er niets anders dan Anderkracht. Maar onze geest ziet die niet, of heeft er een louter intellectueel besef van.

Gelukkig is er vertrouwen. Dat is wat vertrouwen met ons doet: het staat ons toe ons dagelijks leven te leven, zomaar, zoals het komt, en ondertussen te wachten, bijna achteloos, tot Anderkracht mag doorbreken in onze geest, om er actief te worden. En het geeft ons ‘tijd’: als we niet meer verlangen naar iets dat moet komen, komt er in onze geest ruimte vrij, we krijgen tijd om met het ‘essentiële’, het werkelijke, bezig te zijn: wat een weldaad!

Het is een beetje zoals een kind dat zich verveelt: niets spreekt het nog aan, geen enkel spel, geen enkel boek, geen enkel project kan het nog boeien. Het kan naar niets meer verlangen. Maar in de tijd die vrijkomt door de verveling wordt ruimte gecreëerd, en dat is kans geven aan mogelijkheden om zich te verwerkelijken. In het ‘niets’ doen, in het niet-grijpen zit alles: het is de bron van echte creativiteit, het maakt openingen naar het Oneindige Boeddhaschap. Na zo een ‘dieptepunt’ kan een kind plots rechtspringen en heel bewust een nieuw spel beginnen.

Zo zouden ook wij moeten kunnen leven, door ‘zo’ te wachten en bewust te spelen in het licht van de Anderkracht. De Nembutsu herinnert er ons aan dat de Anderkracht, de Ware Werkelijkheid, in wezen de diepte is van onze geleefde werkelijkheid en de bron van al onze ervaringen. Door de Nembutsu wordt ons bewust leven vanuit die bron mogelijk. In Tannisho xi staat dat in volle vertrouwen de Naam uitspreken ‘reeds de werking is van de Tathagata’ want ‘de kracht van de Gelofte en de Naam zijn immers één en zonder onderscheid’.

Zo is in de Nembutsu leven een zeker naderen tot het Oneindige Boeddhaschap.

Namu Amida Butsu.

					Ekō 78
jikōji - 慈光寺			© 2007		info-at-jikoji.com