© 2003
Twee jaar geleden verliet Yuho B. Van Parijs onze sangha in Antwerpen om in Anchorage, Alaska (U.S.A.) een nieuw leven in de Dharma te beginnen. Wat hij er samen met zijn vrouw Diane -Ji-shin- verwezenlijkte, is niet niks! Op de ‘11th European Shin Buddhist Conference’ in Düsseldorf, vorige augustus, stelden zij er het’ White Lotus Center for Shin Buddhism and Buddhist Studies’ voor.
Hierna volgt een enigszins ingekorte vertaling van deze voordracht.
Beste Vrienden in de Dharma,
Ik herinner mij een beeld dat mij steeds is bijgebleven sedert mijn laatste bezoek aan Japan. Het betreft een wereldkaart die in de inkomsthall hangt van de Hongwanji International Center. Boven de kaart staan de woorden: ‘Nembutsu Spans the World.’ Op het moment dat ik deze woorden las kon ik mij echter niet voorstellen dat de Nembutsu mij ooit naar Alaska zou voeren. Het is daarom met een diep gevoel van dankbaarheid voor allen die ons de voorbije jaren geholpen hebben, dat wij U vandaag het White Lotus Center for Shin Buddhism and Buddhist Studies in Anchorage, Alaska, voorstellen.
Bij het horen van het woord Alaska, hebben de mensen de neiging om zich een uitgestrekte wildernis van sneeuw, lange koude winters en grizzlyberen voor te stellen. Hoewel dit niet helemaal onwaar is, is Alaska ook een ‘land’ van onvoorstelbaar natuurschoon en een rijke culturele diversiteit. […] Het feit dat Alaska geografisch geïsoleerd is van de rest van de Verenigde Staten, en de ruwe weer - en leefomstandigheden maken dat velen (ondanks de beschikbaarheid van de meeste moderne technologieën) Alaska ervaren als de ‘Last Frontier’. Maar dit leven aan de ‘laatste grens’ maakt dat de mensen daar open blijven voor nieuwe ervaringen denkwijzen. Als dusdanig is het de ideale bodem om er de Dharma in te laten opbloeien! […]
De oorzaken en omstandigheden die geleid hebben tot de vestiging van het White Lotus Center for Shin Buddhism in Anchorage, waren, op zijn zachtst gezegd, buitengewoon. Gedurende de herfst van 1995, toen ik nog in België woonde, had ik de taak op mij genomen een website op te zetten voor de Jikoji tempel in Antwerpen. Deze instap op het World Wide Web bracht mij in contact met medeboeddhisten van over de ganse wereld. Eén van deze medereizigers uit Alaska was Diane, mijn toekomstige echtgenote. Na twee jaar intensief corresponderen via het Internet, werd het duidelijk dat wij -naast het verlangen samen te zijn - beiden de gedachte koesterden om de Dharma te delen met anderen.
Daar ik op dat moment nog verbintenissen had als assistent - priester bij Rev. Shitoku A. Peel in Jikoji, en ik ook nog docent was aan de Faculteit voor Vergelijkende Godsdienstwetenschappen in Antwerpen, was mijn eerste bezoek aan Alaska pas mogelijk in de kerstvakantie 1997. Gedurende een periode van drie weken onderzochten Diane en ik er de interesse voor het Boeddhisme. Zo bleek er een levendige belangstelling voor het Boeddhisme te bestaan, maar ook een duidelijke behoefte aan een boeddhistisch voorganger, die niet alleen de Dharma in vlot Engels kon brengen, maar die vooral bereid was permanent in Alaska te verblijven. […] Hierdoor rijpte ons‘mission statement’ van wat het White Lotus centrum moest worden, om niet alleen Jodo Shinshu te promoten, maar ook om mogelijkheden voor de Dharma en pastorale begeleiding voor de grotere Boeddhistische gemeenschap te creëren.
Daar ik naar België moest terugkeren om het academisch jaar af te ronden, moest mijn vrouw alleen starten met enkele activiteiten die wij gepland hadden: een kinder - dharmagroep opstarten, en Shin - erediensten houden in haar kleine appartement. Toen ik mij definitief bij mijn vrouw voegde, begonnen we volop werk te maken met het verspreiden van de Dharma. Het model dat hiervoor werd gehanteerd is hetzelfde dat ik had leren kennen in het Centrum voor Shin Boeddhisme, v.z.w. en de Jikoji tempel in Antwerpen. Twee doeleinden werden hierbij vooropgezet: de Dharma bekendmaken, én het opzetten van een Centrum en Tempel voor Jodo-Shinshu activiteiten en een bibliotheek.
Het resultaat van de lezingenreeksen […] was dat een aantal mensen regelmatig de wekelijkse diensten begon bij te wonen. De herinnering aan deze kleine, en toch gevarieerde groep mannen, vrouwen en kinderen, die dicht bij elkaar zitten in gassho, en Sanbutsuge en de Nembutsu reciteren voor een huisaltaar (een Amida-triptiek op een boekenrek) zal ik altijd met dankbaarheid blijven koesteren, voor de rest van mijn dagen. Na verloop van tijd kwam er vraag naar een studiegroep, en zo begon de verkenning van de Leer van Shinran, aan de hand van de tekst ‘Shoshinge.’
Vanwege de groeiende activiteiten werd het snel duidelijk dat er moest uitgekeken worden naar een ruimere huisvesting. Dankzij veel morele en financiële steun, kon op 11 november 1998 het nieuwe centrum worden ingehuldigd. Bij deze gelegenheid werd een Nembutsu kalligrafie van de hand van Zuiken S. Inagaki, geschonken door Shitoku A. Peel plechtig geïnstalleerd, en namen ook zes sangha-leden de drievoudige toevlucht. Met de nieuwe ruimte, werden ook bijkomende dharma - activiteiten mogelijk.
Zo opende het White Lotus Center haar deuren voor andere boeddhistische groepen, en sponsorde voor de eerste maal in Alaska een ‘Change Your Mind Day - A Day of Buddhist Teaching in the Park’. […] Het centrum was ook de eerste boeddhistische groep in Alaska die lid werd van het Anchorage Interfaith Council. Hierdoor werd het mogelijk om boeddhistische pastorale nazorg in ziekenhuizen en militaire basissen te organiseren.
Naast deze ‘materiele’ vormen van verspreiding van de leer, werd er ook werk gemaakt van een virtuele werking. (www.akshin.net!!), want in een omgeving als Alaska is het Internet vaak de enige contactmogelijkheid. Naast een homepage, berichten en chat-sessions verschijnen ook de elektronische ‘Complete Works of Shinran’, een project dat wij hopen te beëindigen tegen het einde van het jaar.
Bovenstaande indrukken over het White Lotus Center zouden echter niet volledig zijn zonder ook enkele moeilijkheden te vermelden die ervaren werden [en nog steeds worden ervaren] tijdens het opstartproces en het verloop van de activiteiten.
Eén van deze moeilijkheden wortelt in de veranderlijke aard van de bevolking van Alaska. De ruwe, donkere wintermaanden, de hoge levensduurte, het gevoel van afzondering, of gewoon de beroepssituatie dragen dikwijls bij tot het feit dat weinigen in Alaska blijven voor een lange periode. Deze neiging van velen om de staat te verlaten voor een meer gastvrije omgeving heeft ook gevolg gehad voor de gemeenschap van het White Lotus Center. Hoewel er een kleine en vast kern blijft in de Sangha, bezoeken velen de tempel ‘just passing through, on their way to somewhere else’ (zoals bvb. studenten van elders in Amerika die aan universiteiten in Alaska studeren, militairen, seizoenarbeiders in het toerisme en in de visconserven industrie). Het resultaat hiervan is dat steeds opnieuw met de bekendmaking van het centrum en met de basisopleidingen moet begonnen worden, én dat ook de toestroom van giften onregelmatig verloopt. Toch hebben wij de afgelopen jaren ervaren dat wanneer de nood het grootst was - wanneer het ‘fysisch’ voortbestaan van het Centrum in het gedrang kwam - er altijd vrijgevige steun toekwam, dikwijls uit onverwachte hoeken van de wereld.
De ervaring van het opzetten van het White Lotus Center heeft ons - ondanks de moeilijkheden - een diep gevoel van dankbaarheid bezorgd en positieve verwachtingen voor het verspreiden van de Nembutsu in de toekomst. […] Het is daarom onze oprechte wens dat deze ervaring anderen moge inspireren om de leer van Shinran in andere delen van de wereld te verspreiden, ‘thus truly spanning the world’.
Namu Amida Butsu
|
|
|
|
|
|
Ekō 86 |
|
© 2003 |
info-at-jikoji.com | ||||
| home |