Gedicht - At Eighty

Marcus Cumberlege

I glimpse myself a dozen years from now,
Old wanderer of these well-trodden streets
Practically lost in absent-minded thought,
No longer eyeing women as they pass.

I see myself, bent forwards as I go
To bless this earth with each and every step,
Joy of the dharma foremost in my mind,
Considering Amida’s primal vow.

I will have found the post-romantic bliss
Of solitude, united with the One,
The little world of Bruges by now a book
Written with love and deep humanity.

I think I’ll get there, one day at a time,
Losing some minor defects on the way,
Slowly but surely learning how to live
In a new realm of higher consciousness.

Met Tachtig

Ik zie mezelf binnen twaalf jaar
een oude zwerver van deze platgetreden straten
praktisch verloren in afwezige gedachten
niet langer lonkend naar vrouwen die voorbijkomen.

Ik zie mezelf, voorovergebogen lopend
om de aarde te zegenen bij iedere stap
vreugde voor de dharma aanwezig in mijn geest
Amida’s Voortijdelijke Gelofte beschouwen.

Ik zal de post-romantische gelukzaligheid gevonden hebben
van eenzaamheid, verenigd met het Ene
de kleine wereld van Brugge een boek geworden
geschreven met liefde en diepe menselijkheid.

Ik denk dat ik daar zal geraken, één dag per keer
onderweg enkele minieme gebreken verliezen
traag maar zeker leren hoe te leven
in een nieuw rijk van hoger bewustzijn.

(Vertaling M.S.)

					Ekō 114
jikōji - 慈光寺			© 2007		info-at-jikoji.com