(*)
Zuio H. Inagaki
De heer Motoyasu Kitagaki is geboren in Hyogo Prefectuur op 20 maart 1907. Hij leert kalligrafie bij Kaido Tanaka in Osaka. Al snel groeit bij hem belangstelling voor het kopiëren van boeddhistische sutra’s. Hij besteedt geregeld weekends en verlofdagen in de Shoso-in tempel in Nara, om deze kunst aan te leren door het kopiëren van oude gekopieerde sutra’s. Al snel is hij op weg om een meester kalligraaf te worden.
Zijn werken worden sinds 1949 eer dan een dozijn keer aanvaard voor tentoonstellingen van de Nippon Academy. Hij wint ook prijzen van de Mainichi krant en van de Voorzitter van de Nationale Spoorwegen, waar hij tewerkgesteld is. Zijn gekopieerde sutra’s worden geschonken aan veel tempels in Japan en in het buitenland - waar ze als tempeljuweeltjes worden bewaard. Zijn werken worden eveneens opgedragen aan de Keizer en de leden van de keizerlijke familie.
In 1966 wordt hij lector kalligrafie aan the Bukkyo University in Kyoto, in 1969 krijgt hij promotie tot coprofessor. Op 5 augustus 1972 overlijdt hij aan kanker.
Als toegewijd volgeling van de Jodoshinshu leeft de heer Motoyasu Kitagaki een leven van Nembutsu. Iedereen die hem ontmoet, voelt Amida’s mededogen doorheen zijn warme en oprechte persoonlijkheid. Hij was werkelijk een witte lotus in de modderpoel van de menselijke maatschappij.
Zijn weduwe, Maki, herinnert zich bescheiden dat hij - een paar dagen voor
zijn dood - tot haar zei: “Amida-sama is gekomen om me te verwelkomen!”
“Waar,” vraagt ze.
“Zie je het, Maki? Gewoon hier! Hoe prachtig! Met al die bloemen, paars en
geel! Net zoals ze in de sutra’s zijn beschreven!”
“Zie je ook gouden en zilveren torens?”
“Ja, dat zie ik, inderdaad!”
Nooit heeft mevrouw Kitagaki haar echtgenoot zo gelukkig gezien.
Zijn levenslange boeddhistisch leraar was Rev. Zuiken S. Inagaki. Op een bepaalde dag vraagt de heer Kitagaki zijn leraar naar hem toe te komen. Hij kan het zonder de officiële begroetingen doen, en opent de ontmoeting met de vraag: “Is het waar dat Amida-sama mij vraagt te komen gewoon zoals ik ben?”
Rev. Inagaki antwoordt: “Ja, dat doet hij.”
Diezelfde vraag stelt de heer Kitagaki hem drie keer, en drie keer volgt hetzelfde
antwoord.
Daarop verlaat hij het huis van zijn leraar.
(*) kartonnen koker met originele gouden kalligrafie op donkerblauw karton, en begeleidende tekst (in het Engels)
 |
 |
 |
 |
 |
Ekō 116 - Schatten op Zolder |
|
© 2008 |
info-at-jikoji.com | ||||
| home |