Gedicht - Op Mijn Bed

Marcus Cumberlege

Hoe kan mijn zwakke brein de ontelbare aeonen bevatten die Amida aan mij dacht vooraleer zijn of haar meest selecte gelofte te doen?

Misschien moet ik me proberen voor te stellen hoe ik mediteer over de punt van een haar op de rug van een konijn, gedurende een duizendtal levens.

Na het schrijven van twee gedichten lig ik uitgeput op mijn bed om te rusten. Kuan Yin, vermomd als de madonna in de nis aan de overkant, waakt over mij doorheen het venster.

Gedurende enkele ogenblikken probeer ik een dutje te doen vooraleer mijn rusteloze geest opnieuw streken begint uit te halen.

Mijn vrienden zullen hier dadelijk zijn om hun White Ladies op te halen. Mijn voorhoofd bonst. De bel gaat.

Neem een levensgroot marmeren standbeeld van Amida en begin erover te wrijven met je duim.

De tijd die je zult nodig hebben om het volledig weg te vegen is de periode dat de lijdende mensheid van leven tot leven heeft gezwalpt over deze geduldige planeet van ons.

Amida zat vijf kalpas voor mij. Vandaag zal ik vijf minuten voor hem zitten.

(Vertaling Martine Strubbe)

					Ekō 118
jikōji - 慈光寺			© 2008		info-at-jikoji.com